Είναι φορές που όταν βρίσκομαι στο θεραπευτικό δωμάτιο απέναντι σε έναν άνθρωπο με παχυσαρκία, και ρωτώ σχετικά με το ατομικό ιστορικό εάν υπάρχουν υπερφαγικά ή βουλιμικά επεισόδια, μου απαντούν «Δεν φαίνεται;». Η φαινομενολογία απαντά πως τίποτα δεν φαίνεται εάν δεν το φέρει αυθεντικά και ουσιαστικά ο ίδιος ο θεραπευόμενος. Και ο ψυχοθεραπευτής καλείται να δει πίσω από αυτό που «φαίνεται» ώστε να ακούσει ενεργητικά και με βαθύ νοιάξιμο όσα έχει να του πει σχετικά με ο,τιδήποτε, π.χ. τη βουλιμία. Ναι, το σωματικό βάρος φαίνεται, δεν φαίνεται όμως ο τρόπος που το βιώνει εκείνος που το φέρει, τα συναισθήματα που συνοδεύουν αυτό το βίωμα, οι σκέψεις του, η σχέση του ανθρώπου με το σώμα του. Απαντώ λοιπόν «Σε εμένα δεν φαίνεται» και από εκεί ανοίγει ένας ολόκληρος κόσμος διερεύνησης, κατανόησης, θεραπευτικής φροντίδας, αυτογνωσίας, ανακούφισης, ελπίδας και αλλαγής.